Towarzysz bez treści

Zacznę pisać, teraz, natychmiast. Zapewniam, oficjalnie obiecuje (ha) i nie będzie w tym spójności, żadnych pożarów, wznieceń, ukruszonych podnieceń, iskry która, podobno jest wielce znaczącą kwestią w psychologii. Mam nadzieję, że uniknę zanudzającej logiki, jak na wykładach matematycznych, nie tknę też ogromnej podniosłości, o podniosłość to poproszę w stronę kościoła. Podobno, choć specem nie jestem. Zacznę pisać - tylko tyle. Dwa krótkie zorganizowane słowa.

To już? Co teraz?
Udać się wstecz, wspominać, lamentować tu? Nie powiem, było ciekawie, głupowato, czasami banalnie.
Opcja przyszłość, jest kolejnym obliczającym się słowem, ta wielka niewiadoma. Czy warto się produkować aby na końcu...na końcu stwierdzić że to wymiociny, czy tam wypociny. Różnicy nie ma. Satysfakcji nie ma. A jaki kac dzień po.